شایعات منفی و تخریبی دشمنان خود خوانده، كه بر فرد من متمركز بود توانست بعضی از افراط گری های جنون آمیز را كاهش دهد... بعد از سال 1382 هم حملات تخریبی از جانب بعضی افراد و مراكز در بارۀ بنده قوت بیشتری پیدا كرد كه همین ها هم باعث تشدید موضع بعضی از دوستان و به میان آمدن آنها برای دفاع شد...


كتاب تعالیم در حالت متراكم دوازده جلد و در حالت معمولی بین سی تا چهل جلد است. تعالیم یك اولین سخنرانی ها بود اما به دلیل موج ها و اندیشه های خارج از كنترلی كه بعد از چاپ اولین كتاب به وجود آمد، كتابهای بعدی تا امروز منتشر نشده...گاهی می شنیدم كه طیف هایی از دوستان كتاب را تا حد یك... تقدیس می كنند و در كنار این می شنیدم كه می گفتند فلانی رفته و كتاب را برده تا برای شما حكم الحاد و قتل بگیرد. كه البته آن مرجع رسیدگی كننده، یا افراد مشابه دیگر به این درخواست ها پاسخشان منفی بود...
بعضی می گفتند این كتاب پر از كفر و بدعت و شرك است، عده ای از دوستان با استناد به قرآن و كتب مقدس، نظرشان این بود كه آن كاملاً با قرآن و احادیث هم خوانی دارد و سراسر آن دربارۀ خداپرستی محض است...
انتشار كتاب تعالیم به دلیل دو سه نكته ای كه در مقدمه آن آمده بود، تبدیل شد به یكی از ریشه های اختلاف و فاصلۀ بعدی با آقای پیما الهی. لااقل نباید برای عموم با این لحن صحبت می شد. كار ایشان فقط به این كتاب ختم نمی شد بلكه متون دیگری هم توسط ایشان تهیه شده بود كه جلوی انتشار آن گرفته شد. نیت او به وضوح خوب بود اما نتیجۀ‌ كار همیشه اینطور نبود. در نظر گرفتن ظرفیت ها و اختلاف ظرفیت ها و انتخاب نگاه میانه، مسئله مهمی است...
او مدتی بعد، به دلایل متعددی از كار نشر تعالیم خارج و رابطۀ ما به مرور ضعیف تر و تفریباً قطع شد. البته او كار بزرگی انجام داده بود و این كار بزرگ، برای همیشه به یاد ماندنی است اما حقوق افراد چیزی نیست كه بتوان از آن چشم پوشی كرد...
در این دو سه سال اخیر، شایعات و تهدیداتی كه به نوعی به كتاب تعالیم مربوط است بیشتر و بیشتر به گوش می رسد. اما این شایعات و تهدیدات سوالاتی را با خود زنده می كند... اگر واقعاً كتاب تعالیم كه اولین و ساده ترین اندیشه های یك پسر 23 ساله بود، اینقدر پرمسئله بود، اگر پر از بدعت و شرك و كفر بود، اگر سرشار از امواج لیبرالیزم معنوی و پلورالیزم دینی بود، پس چرا وزارت ارشاد اسلامی به آن مجوز چاپ داد؟ چرا در طول یازده سال گذشته، این همه نهادهای فرهنگی و مذهبی در بارۀ آن تذكری بر مبنای امر به معروف و نهی از منكر ندادند - البته غیر از تهدیدها و فشارهایی كه گاهی ظاهر می شد. چرا این همه شخصیتهای مذهبی و فرهنگی و دیده بانان اجتماعی با وجودی كه بسیاری از آنها كتاب را در دست و در خانه داشتند، نقد نكردند، بلكه اكثر آنان كتاب را موافق و هم خوان با قرآن و تعالیم ادیان آسمانی یافتند...
... اگر اندیشه ها و تعلیماتی كه در این سالها بیان شد و اكثر دیده بانان و مسئولان فرهنگی در جریان آن بودند، اشتباه بود و اشكال داشت، چرا بنابر كلام خدا، به توصیۀ خدا و بنابر روش الهی، در اقتدا به انبیاء و اولیاء و به ویژه رسول خدا (ص) و ائمه اطهار (س) كسی نیامد و با روش خدایی و قرآنی و اسلامی یا به روش عقلانی و متمدنانه برخورد كند. اندیشه را با اندیشه ای نورانی تر جواب دهد، فكر را با فكری غنی تر پاسخ گوید، در برابر كلام، كلامی خوبتر و هوشمندانه تر بیاورد. فرعون كه ادعای خدایی داشت و خود را خدای جهان معرفی می كرد، خداوند عالم به موسی(ع) فرمود كه ابتدا با او به نرمی سخن بگوید و به نرمی تذكر دهد. این، روش خداوندی است كه ما می شناسیم. نرمی و محبت. حكمت و عقلانیت. در بیست و سه سالگی با مردم آشكارا حرف زدم. در بارۀ خدا و فقط خدا. در بارۀ تسلیم الهی و خدمت به خدا. دربارۀ ایمان و عشق به خداوند... یازده سال همۀ آنها كه باید در جریان می بودند، بودند...


منبع: آمین 1 ( ایلیا، خدا با من است)

به اشتراک گذاری این مطلب

DeliciousDiggFacebookGoogle BookmarksBalatarinTechnoratiTwitterLinkedIn